Escarlatina a cociñeira defunta:
A miña planta de laranxa lima:
Marta e a píntega:
Amosando publicacións coa etiqueta recomendacions. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta recomendacions. Amosar todas as publicacións
05/07/17
Algúns dos traballos do Club de 1º de ESO arredor das lecturas
O nome do Club:
Escarlatina a cociñeira defunta:
Escarlatina a cociñeira defunta:
19/04/17
16/03/17
28/06/16
Presentación de "Fontán" de Marcos Calveiro.17 abril
PRESENTACIÓN DO LIBRO “FONTÁN” DE MARCOS CALVEIRO
O pasado martes o alumnado de 3º ESO asistiu á presentación do libro “Fontán” de Marcos Calveiro.
“Esta obra recrea parte da vida do profesor, matemático, deputado e xeógrafo portense Domingo Fontán, elaborador do primeiro mapa científico de Galicia, considerada
unha das mellores cartas xeométricas da época, traballo só igualado
pola cartografía inglesa e francesa que as facían como empresas de
estado, mentres a medición galega foi feita polo mestre de Portas
durante 17 anos como unha tarefa case exclusivamente individual coa idea
de servir como base para a mellora viaria e económica galega.”
Podes ler o artigo completo premendo na seguinte imaxe que liga co blog do EDLG do CPI Domingo Fontán de Portas
24/04/16
Alumnas do club falando de libros na radio. Día do libro 2016. Biblioteca Municipal
Enara, Isabel, Lía e Ana acudiron á Biblioteca Municipal a falar de libros (Vidas post-it;Penúltimas tendencias; Escarlatina, a cociñeira defunta; A miña planta de laranxa lima)
Ana recomendou a lectura do libro A miña planta de laranxa lima, aínda que sexa “un libro moi triste”. Lía falou de Escarlatina, a cociñeira defunta,
un libro que xa vai pola súa sétima edición e que levou unha chea de
premios, entre eles o Premio Nacional de Literatura Infantil, 2015.
Isabel explicou como algúns dos poemas de Penúltimas tendencias conectaron cos seus sentimentos dun xeito moi especial e, para rematar, Enara comentou que Vidas post-it supuxo
para ela unha lectura interesante pero sinte que terá que relela no
futuro para atoparlle “todo o sentido” aos relatos que configuran esta
obra.
07/01/16
17/12/14
27/03/14
A evolución de Calpurnia Tate! Club de Lectura de 2º ESO
Como está a evolucionar o Club de Lectura de 1º e 2º de ESO que nos xuntamos nos recreos dos martes! Rapazas, profes comentade arredor desta novela que ós poucos vai tirando de nós
26/03/14
Ámote Leo. A lectura compartida por Porfelector@s e Club de Lectura de Bacharelato
Estamos a ler a triloxía de Rosa Aneiros con quen manteremos unha reunión moi ilusionante en Compostela o 4 de xuño. O primeiro libro gustou moito e provocou unhas gañas de viaxar a tod@s... Comentade que vos parecen os dous libros que estamos a ler...non contedes o final
Que lemos neste curso @s profelector@s!
Todos os mércores tecemos conversas no recreo entre cafés e biscoitos. Comezamos falando do libro e rematamos discutindo sobre películas, de política e das nosas vidas. Así somos @s profes que enredamos e enredamos...
Compis, deixade os vosos comentarios arredor desta novela!
20/12/13
11/12/12
Relato de creación de Laura (membro do club), ilustra: Yago López
Pes
descalzos
É curioso ver como o
sangue comeza a coagularse só minutos despois de que se produza a
ferida, eu observaba, curiosa. Gustábame a sensación de poder, ser
ti a que elixe se alguén se vai ou queda… En ocasións bótoo de
menos.
Era o meu décimoquinto
aniversario, a miña mellor amiga elixira unha presa para ir cazar,
unha presa perfecta para min. Escondémonos tras dos arbustos e
agardamos a hora.
-Non teñas piedade-
recordoume Marga-, a piedade é dos débiles.
O meu agasallo de
aniversario chegou, mirando ao chan e aos lados, expectante.
Agardamos o intre xusto. Marga asubiou, as dúas nos erguemos, saímos
de entre as follas e ela deu o seu particular berro de guerra, “Que
comece a caza!”. A miña presa pronto se asustou, nós saímos tras
dela. Perseguímola por todo o monte, ebrias de adrenalina e ansia.
Ao pouco, a pobre arfaba de cansazo e terror. Rozáraa cun dos meus
disparos no ventre e ía deixando pegadas de sangue a cada pequeno
paso que daba. A miña vítima perdía forza a cada segundo. Xa non
podía máis, caeu no chan, co ollar perdido.
Quitei os zapatos para
rematala, esa era a miña tradición. Só utilicei unha bala máis,
que foi directa ao seu precioso cranio, entre os seus dous ollos,
desfigurándoa completamente.
“Pobre Clara”, pensei
por un momento, observándoa mentres Marga a envolvía en papel de
agasallo para min.
Nese mesmo intre, un
pequeno río de sangue, cálido e húmidon alcanzou os meus pes
descalzos.
Laura Casal Tizado
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)